باقر و صادق عليهما السلام نقل شده است كه اين آيه به مكه نازل شد تا پيغمبر آواز به نماز بلند نكند و گرفتار آزار اعراب نشود . ابو الفتوح : ابن سيرين گفت : در حق دو صحابى آمد كه يكى قرائت نماز سخت نرم خواند گفت : من با خداى مناجات ميكنم چه حاجت است برفع صوت و ديگرى نماز كردى و در جهر اسراف كردى ، گفتى : تا شيطان برمد و خفته بيدار شود اين آيت آمد . ابن زيد گفت : اهل كتاب را عادت آن بود كه در نماز اخفات كردندى آنگه در ميانه بحرفى آواز برداشتند هر كس كه آن بشنيدى به آن حرف آواز برداشتى خداى تعالى نهى كرد رسول را از آنكه چنان كند كه ايشان بعضى ديگر گفتند : اين در استغفار است كه اعراب بيامدندى و بآواز بلند گفتندى « اللَّهمّ اغفر لي الذّنب الفلاني » و تصريح و جهر ميكردند بگناهانى كه كرده بودند خداى تعالى نهى كرد ايشان را از آن . الميزان : در نمازهايت همه را بلند نخوان و همه را آهسته نيز مخوان بلكه بعضى را بلند و بعضى را آهسته بخوان ، و گويد اين معنى مناسبتر است نظر به آنچه در سنت رسولخدا ( ص ) است كه جهر در پاره اى مثل صبح و مغرب و عشاء و اخفات در پاره اى مثل ظهر و عصر . صفى در تفسير منظوم : صوت خود را بر مدار اندر نماز هم مكن آهسته بيش از حد تو باز جمع كن يعنى ميان عالمين كوست فرق و جمع ، پس رو بين بين جمع صورت با حقايق بالتمام نايد الا از تو اى فخر انام نيشابورى : هر پسرى نوزاد از اولاد عبد المطلب كه زبانش بسخن باز ميشد پيغمبر اين آيه را به او ميآموخت . سخن و استاده ى ما : 1 - آيت 86 « وَلَئِنْ شِئْنا لَنَذْهَبَنَّ » شايد اشاره باشد به اين كه منكرين بدانند اين سخنان غير از سخنان شاعر و نويسنده است بلكه از عالم غيب آمده است و ممكن است آن كه فرستاده است پس بگيرد و شما